อาศรมของศิยรายา

อาศรม ตามความหมายในพจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาคือ อาศรม (สันสกฤต. อาศรฺม; บาลี. อสฺสม) น. ที่อยู่ของนักพรตต่างๆ.

ซึ่งในความหมายนี้ก็คือ ที่อยู่ของผู้ถือศีลเป็นกิจวัตร เพื่อข่มกายใจ เผากิเลสเหตุของทุกข์....

เอาละ มันเป็นวิชากงวิชาการไปตั้งสองบรรทัดแล้ว พูดกันตามประสาคนกันเองๆดีกว่า

มันก็คือ ที่ๆคนที่เค้าหาความสุขภายในอยู่กันนั่นแหละ

แล้วทำไมถึงเป็นอย่างนั้น  ก็เพราะคนที่รักษาศีลดี ก็จะไม่ไปหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัว และศีลพรต อย่างศีลแปดก็ยังกันไม่ให้ใจเศร้าหมองกับเรื่องนอกตัวด้วย ลองคิดดูวันๆเอาแต่กิน เอาแต่เที่ยวเล่น เอาแต่นอนกินบ้านกินเมือง การงานอาชีพไม่มีกิจจะลักษณะ คนพวกนี้ชีวิตไม่รุ่งโรจน์โชตนาการชัวร์

แต่อย่างว่าแหละนะ คนเราจะอยู่กับศีลพรตได้ยังไง ไม่นานก็คงเฉาตายไปแล้วล่ะมั้ง ไม่ออกไปดูหนัง ฟังเพลง เล่นเกม แถมทานน้อยมื้ออีก

ก้อมานมีวิธีที่จะได้ความสุขอย่างง่ายๆ ไงล่ะโยม

อันที่จริงคนที่รักษาศีลแปดในหลักพุทธศาสนานั้น ไม่ใช่ว่าจะต้องไม่ยุ่งแบบเด็ดขาดนะ มันไม่เหมือนของพราหมณ์ แบบนั้นอย่างเคร่งเครียดเลยล่ะ แค่รักษาใจไม่ให้เผลอสติหลุดออกนอกศีลไปก็พอ เราต้องเข้าใจว่า หลายๆสิ่งหลายๆอย่างในโลกใบนี้เราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เราต้องปรับตัว อย่างง่ายๆคือ

การทำสมาธิภาวนา

(ต่อไปนี้ต้องจริงจังหน่อย โม้เองไม่ได้ต้องอ้างอิงจากตำรา)

สมาธิ คือ ความสงบ สบาย และความรู้สึกเป็นสุขอย่างยิ่งที่มนุษย์สามารถสร้างขึ้นได้ด้วยตนเอง เป็นสิ่งที่พระพุทธศาสนากำหนดเอาไว้เป็นข้อควรปฏิบัติ เพื่อการดำรงชีวิตทุกวันอย่างเป็นสุข ไม่ประมาท เต็มไปด้วยสติสัมปชัญญะ และปัญญา อันเป็นเรื่องไม่เหลือวิสัย ทุกคนสามารถปฏิบัติได้ง่ายๆ ดังวิธีปฏิบัติที่พระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) หลวงปู่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ได้เมตตาสั่งสอนไว้ดังนี้

               ๑. กราบบูชาพระรัตนตรัย เป็นการ เตรียมตัวเตรียมใจให้นุ่มนวลไว้ เป็นเบื้องต้น แล้วสมาทานศีล ๕ หรือ ศีล ๘ เพื่อย้ำความมั่นคงในคุณธรรมของตนเอง

               ๒. คุกเข่าหรือนั่งพับเพียบสบายๆ ระลึกถึงความดี ที่ได้กระทำแล้ว ในวันนี้ ในอดีต และที่ตั้งใจจะทำต่อไปในอนาคต จนราวกับว่าร่างกายทั้งหมด ประกอบขึ้นด้วยธาตุแห่งคุณงามความดีล้วนๆ

               ๓. นั่งขัดสมาธิ เท้าขวาทับเท้าซ้าย มือขวาทับมือซ้าย นิ้วชี้ของมือข้างขวา จรดนิ้วหัวแม่มือข้างซ้าย นั่งให้อยู่ในท่าที่พอดี ไม่ฝืนร่างกายมากจนเกินไป ไม่ถึงกับเกร็ง แต่อย่าให้หลังโค้งงอ หลับตาพอสบายคล้ายกับกำลังพักผ่อน ไม่บีบ กล้ามเนื้อตาหรือขมวดคิ้ว แล้วตั้งใจมั่น วางอารมณ์สบาย สร้างความรู้สึก ให้พร้อม ทั้งกายและใจว่ากำลังจะเข้าไปสู่ภาวะแห่งความสงบสบายอย่างยิ่ง

               ๔. นึกกำหนดนิมิต เป็น "ดวงแก้วกลมใส" ขนาดเท่าแก้วตาดำ ใสบริสุทธิ์ ปราศจากรอยตำหนิใดๆ ขาวใส เย็นตาเย็นใจ ดังประกายของดวงดาว ดวงแก้วกลมใส นี้เรียกว่า บริกรรมนิมิต นึกสบายๆ นึกเหมือนดวงแก้วนั้นมานิ่งสนิทอยู่ ณ ศูนย์กลางกาย ฐานที่ ๗ นึกไปภาวนาไปอย่าง-นุ่มนวล เป็นพุทธานุสติว่า "สัมมา อะระหัง" หรือค่อยๆ น้อมนึกดวงแก้วกลมใสให้ค่อยๆ เคลื่อนเข้าสู่ศูนย์กลางกาย ตามแนวฐาน โดยเริ่มต้น ตั้งแต่ฐาน ที่ ๑ เป็นต้นไป น้อมนึกอย่างสบายๆ ใจเย็นๆ ไปพร้อมๆ กับคำภาวนา

พอนิมิตดวงแก้วกลมใสปรากฏขึ้นชัดแล้วในกลางกาย ให้วางอารมณ์ สบายๆ กับนิมิตนั้นราวกับว่านิมิตนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอารมณ์ ถ้ามันหายไป ก็ไม่ต้องไปเสียดาย ให้วางอารมณ์สบายใหม่อีกรอบหนึ่ง

ตามวิธีที่ว่ามาแล้วข้างต้น หรือถ้าหากมันไปปรากฏที่อื่น อย่าง ปลายจมูก หน้าอก หรือ ตรงหน้าผาก ก็น้อมนิมิตเข้ามาที่ศูนย์กลางกาย อย่างค่อยเป็นค่อยไปไม่ต้องไปฝืนไปบังคับ และเมื่อนิมิตมาถึงศูนย์กลางกายให้วางสติลงไปกลางดวงนิมิต (ใส่ใจเฉพาะตรงดวง) รู้สึกคล้ายมีดาวดวงเล็กๆ อีกดวงหนึ่งซ้อนอยู่ตรงกลางดวงนิมิตดวงเดิม แล้วค่อยเปลี่ยนมาสนใจเฉพาะดวงใหม่ดวงเล็กๆตรงกลางนั้นไปเรื่อย ระหว่างนี้ ใจจะปรับตัวเองจนหยุดได้ถูกส่วนเกิดการตกศูนย์(รู้สึกคล้ายตกจากที่สูง) และดวงสว่างดวงใหม่ก็จะเกิด (มาเองไม่ใช่นึกเอา) เรียกว่า ดวงธรรม เป็นจุดเริ่มต้นแห้งความสุขที่แท้จริง และที่ยิ่งๆขึ้นไป

ข้อควรระวัง              
     ๑. อย่าใช้ กำลัง คือไม่ใช่กำลังใดๆ ทั้งสิ้น เช่น ไม่บีบกล้ามเนื้อตา เพื่อจะให้เห็น นิมิตเร็วๆ ไม่เกร็งแขน ไม่เกร็งกล้ามเนื้อหน้าท้อง ไม้เกร็งตัว ฯลฯ เพราะการใช้้กำลัง ตรงส่วนไหนของร่างกายก็ตาม จะทำให้จิตเคลื่อน จากศูนย์กลางกายไปสู่จุดนั้น
     ๒. อย่าอยากเห็น คือทำใจให้เป็นกลาง ประคองสติมิให้เผลอ จาก บริกรรมภาวนา และบริกรรมนิมิต ส่วนจะเห็นนิมิตเมื่อใดนั้น อย่ากังวล ถ้าถึงเวลาแล้วย่อมเห็นเอง การ บังเกิดของดวงนิมิตนั้น อุปมาเสมือนการขึ้นและตกของดวงอาทิตย์ เราไม่อาจจะเร่ง เวลาได้
     ๓. อย่ากังวลถึงการกำหนดลมหายใจเข้าออก เพราะการฝึกสมาธิเพื่อ ให้เข้าถึง ธรรมะภายในวิธีนี้ อาศัยการนึกถึง "อาโลกกสิณ" คือกสิณ ความสว่างเป็นบาท เบื้องต้น
     ๔. เมื่อเลิกจากนั่งสมาธิแล้วให้ตั้งใจไว้ที่ศูนย์กลางกายที่เดียว ไม่ว่า จะอยู่ใน อิริยาบถใด ก็ตาม เช่น ยืนก็ดี เดินก็ดี นอนก็ดี หรือนั่งก็ดี อย่าย้าย ฐานที่ตั้งจิตไปไว้ ที่อื่นเป็นอันขาด ให้ตั้งใจบริกรรมภาวนา พร้อมกับนึกถึง บริกรรมนิมิตเป็นดวงแก้วใส ควบคู่กันตลอดไป
     ๕. นิมิตต่างๆ ที่เกิดขึ้น จะต้องน้อมไปตั้งไว้ที่ศูนย์กลางกายทั้งหมด ถ้านิมิต เกิดขึ้นแล้วหายไปก็ไม่ต้องตามหา ให้ภาวนาประคองใจต่อไปตามปกติ ในที่สุดเมื่อจิต สงบ นิมิตย่อมปรากฏขึ้นใหม่อีก

 การฝึกสมาธิเบื้องต้นเท่าที่กล่าวมาทั้งหมดนี้ ย่อมเป็น ปัจจัยให้เกิดความสุขได้พอสมควร  เมื่อซักซ้อมปฏิบัติอยู่ เสมอๆไม่ทอดทิ้ง จนได้ดวงปฐมมรรคแล้ว ก็ให้หมั่นประคอง รักษาดวงปฐมมรรคนั้นไว้ตลอดชีวิต ดำรงตนอยู่ในศีลธรรม อันดี ย่อม เป็นหลักประกันได้ว่า ได้ที่พึ่งของชีวิตที่ถูกต้อง ดีงาม ที่จะส่ง ผลให้เป็นผู้มีความสุข ความเจริญ ทั้งในภพ ชาตินี้และภพชาติหน้า เด็กเคารพผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่เมตตาเด็ก ทุกคนมีความ รักใคร่ สามัคคีเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน
      หากสามารถแนะนำต่อๆกันไปขยายไปยังเหล่ามนุษยชาติ อย่างไม่จำกัดเชื้อชาติ ศาสนาและเผ่าพันธุ์ สันติสุขอันไพบูลย์ ที่์ทุกคนใฝ่ฝัน ก็ย่อมบังเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

เรียบเรียงจากhttp://www.kalyanamitra.org/meditation/7base.html

ก็ลองๆเอาไปทำดูและถ้ามีผลการปฏิบัติธรรมเป็นอย่างไรก็เม้นตอบมาได้นะครับ